temaru

Aromatherapy

Two

 

          “ยูริเกิดอะไรขึ้น!” ประตูที่ถูกเปิดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตทำให้ร่างสูงที่เต็มไปด้วยแววตาที่ใครๆต่างรู้ดีว่าไม่สมควรเข้าใกล้ มือที่จับแขนร่างบางเอาไว้ ไม่ใช่ซิมันเป็นการบีบด้วยความโกรธมากกว่า แต่เวลานี้ ชเว ซูยอง ควรนำเพื่อนสนิทที่เต็มไปด้วยเลือดไปทำแผล เพราะดูจากเลือดที่ไหลออกมาคงบอกได้ว่ามันลึกพอสมควร

                “ใครใช้ให้เข้ามา!”

                “ยูริทำแผลก่อนนะ คุณเจสสิก้าเธอเพิ่งจะเข้ามาทำงานนะยูริ” แววตาที่ดูตื่นตะหนกของร่างบางที่ถูกเพื่อนตัวเองบีบแขนเอาไว้ทำให้ซูยองอดสงสารไม่ได้ แต่ไม่เคยมีใครเลยที่จะกล้าทำให้ ควอน ยูริ เลือดไหล

                “แกไม่ได้บอกผู้หญิงคนนี้รึไงถึงข้อบังคับในการทำงานที่นี้ ชเว ซูยอง!”

                “ปล่อยฉันซะที! จะไม่ทำงานที่นี้แล้วได้ยินมั้ย!” เสียงที่ตะโกนใส่หน้ากลับทำให้แรงบีบที่แขนเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมจนร่างสูงของซูยองแทบไม่อยากมอง ดวงตาของยูริราวกับว่าจะฆ่าร่างบางให้แหลกคามือเลยทีเดียว

                “เธอไม่มีสิทธิ์ จอง ซูยอน!......มาทำแผลที่เธอเป็นคนทำเดี๋ยวนี้!” เสียงที่ตวาดออกมาพร้อมกับลากร่างบางที่แทบจะปลิวไปกับมือทำให้คนที่อยู่ในห้องรีบส่งสัญญาณให้กับพนักงานที่ยืนอยู่หน้าห้องไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลให้เร็วที่สุด

                “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคนบ้า! บอกให้ปล่อยไงได้ยินมั้ย!”

                “บอกให้ทำแผล!” คำพูดเรียบนิ่งที่มาพร้อมกับดวงตาวาวโรจน์ทำให้เจสสิก้ากลืนเสียงตัวเองกลับเข้าไปในลำคอแทบจะทันที กล่องพยาบาลที่ถูกยื่นมาให้ทำให้ร่างบางต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด เพียงเพราะหวังว่าหลังจากนี้ตัวเองจะได้หลุดพ้นจากห้องทำงานที่แสนโหดร้าย ที่เธอจะไม่ขอมาเหยียบเป็นครั้งที่สองอย่างเด็ดขาด

                จากหน้าผากที่เต็มไปด้วยเลือดถูกทำความสะอาดเรียบร้อย รอยแผลจากแจกันที่ตัวเองเป็นคนฟาดทำให้คนที่กำลังใส่ยาฆ่าเชื้ออดมือสั่นไม่ได้ ความยาวและรอยลึกของบาดแผลไม่น้อยเลยทีเดียวทำไมถึงไม่สลบนะ ถ้าเป็นคนอื่นคงสลบไปแล้ว เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่เต็มไปด้วยคาวเลือดทำให้อดที่จะเบือนหน้าหนีไม่ได้

                “เอ๊ะ!....จะพาฉันไปไหน ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ….บอกให้ปล่อยไง!” เสียงโวยวายไม่ได้ทำให้ร่างบางที่กำลังถูกลากให้เดินตามร่างสูงถูกปล่อยแต่อย่างใด

                “ยูริจะไปไหน”

                “ไปทำความสะอาด และคนที่ทำก็ต้องรับผิดชอบ” ซูยองแทบอยากกดโทรศัพท์บอกเพื่อนสนิทของคนที่เพิ่งเซ็นต์สัญญาเข้ามาเป็นเลขาเหลือเกิน ไม่น่าเลย เธอไม่น่านำเพื่อนสนิทของทิฟฟานี่มาเจอกับยูริเลย แต่ใครมันจะคาดคิดว่าเรื่องราวมันจะเป็นแบบนี้ ร่างสูงได้แต่เดินไปยังกระจกบานใสหลังโต๊ะทำงานของเพื่อนเพื่อมองไปยังภาพเหตุการณ์ด้านล่าง ร่างบางของเจสสิก้ากำลังโดนจับเข้าไปในรถสปอร์ตสีขาวคันหรูที่ใครๆก็อยากเป็นตุ๊กตาหน้ารถทั้งนั้น แต่คงไม่ใช่กับคนที่มีผมบรอนส์สวยงามอย่างคนที่ชื่อ จอง ซูยอน

                ‘ขอโทษนะเจสสิก้า’

 

                รถที่แล่นไปด้วยความเร็วสูงที่ไม่แม้แต่ชะลอความเร็วเมื่อถึงทางโค้งทำให้ร่างบางต้องจับเข็มขัดนิรภัยตัวเองไว้แน่น ตอนนี้เธอกำลังกลัว กลัวไปหมดทุกอย่าง ยิ่งคนที่กำลังขับรถเธอยิ่งกลัว ทำไมต้องให้เธอมาเจอกับคนๆนี้ด้วย สวรรค์กำลังเล่นตลกอะไรกับเธออย่างนั้นเหรอ

                “คุณจะพาฉันไปไหน…..บอกให้หยุดรถไง!” ไม่รู้อะไรทำให้เธอกล้าที่จะแย่งพวงมาลัยจากคนที่กำลังขับรถด้วยความเร็ว ทันทีที่ถูกรบกวนทำให้รถส่ายทันที ยูริสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อดูเหมือนคนที่ตัวเองคิดว่าสิ้นฤทธิ์กำลังทำอะไรในสิ่งที่ตัวเองคาดไม่ถึง

                “อยากตายรึไง!....ถ้าทำอีกแค่ครั้งเดียวเธอ….โธ่เอ้ย!” เสียงที่สะบัดออกมาอย่างหัวเสียงเมื่อรถกลับสู่เส้นทางที่ควรจะเป็นทำให้เจสสิก้าหลับตาด้วยความกลัวทันที

                “อย่าคิดแม้จะทำอีกครั้งเจสสิก้า!”

 

 

                “คุณหนูเกิดอะไรขึ้นครับ”

              “ถ้าฉันไม่เรียกไม่ต้องเข้าไป!” บอร์ดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องคอนโดถึงกับตกใจเมื่อเห็นเสื้อที่เต็มไปด้วยเลือดของคนที่พวกตนต้องคอยดูแลไม่ให้เกิดอะไรขึ้น แล้วผู้หญิงที่คุณหนูผลักเข้าไปในห้องคือใคร ดูเหมือนผู้หญิงร่างบางคนนั้นจะไม่ค่อยเต็มใจ

                “มันเกิดอะไรขึ้น”

                “เรามีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้คุณหนู อย่ารู้มากดีกว่า”

 

                “คุณทำบ้าอะไร!” เสียงแหลมที่ตวาดออกมาไม่ได้ทำให้ร่างสูงของยูริหยุดลากอีกฝ่ายไปยังจุดหมาย ห้องน้ำขนาดใหญ่ที่สามารถเป็นห้องนอนเล็กๆได้หนึ่งห้องไม่ได้ทำให้ร่างบางพิสมัยมันแต่อย่างใด น้ำถูกเปิดให้เต็มอ่างอย่างรวดเร็ว อ่างขนาดใหญ่สีขาวที่ดูก็รู้ว่ามันแพงขนาดไหน

                “ถอด!”

                “คุณพูดอะไร!” ไม่มีเสียงตอบกลับมานอกจากน้ำจากฝักบัวที่ถูกเปิดรดมาบนตัวของเธอ รอยยิ้มเล็กที่มุมปากมันทำให้เธอรู้สึกเกลียดคนๆนี้จับใจ ชุดที่เปียกไปด้วยน้ำทำให้ยูริมองอีกคนด้วยความพึงพอใจ ชุดที่เปื้อนไปด้วยเลือดถูกถอดออกอย่างช้าๆ ก่อนที่จะก้าวลงไปยังอ่างน้ำขนาดใหญ่

                “มาทำความสะอาดให้ฉันเจสสิก้า….ถ้าคิดว่าออกไปจากที่นี้ได้ก็เชิญได้เลย” คนที่พูดทั้งๆที่หลับตาแทบอยากทำให้ร่างบางของเจสสิก้าแทบอยากฆ่าคนๆนี้ให้แหลกคามือ แต่ความคิดทั้งหมดต้องสะดุดเมื่อมือของตัวเองถูกดึงทำให้ต้องตกไปอยู่ในอ่างน้ำอย่างช่วยไม่ได้

                “ว้าย!.....บอกให้ปล่อย….”

                “บอกให้ทำความสะอาดไง…..” มือที่ถูกรวบไว้และร่างถูกดันให้ไปชิดริมขอบอ่างอีกด้านทำให้คนที่อยู่ด้านใต้ต้องหลับตาด้วยความหวาดกลัว แต่ริมฝีปากที่ถูกรุกรานทำให้ต้องลืมตาตื่นและไม่ลืมที่จะสะบัดมือออกจากเกาะกุมเพื่อมาผลักให้คนที่คร่อมตัวเองหลุดออกไป แต่ดูเหมือนมันจะเป็นเรื่องยาก เพราะเรี่ยวแรงที่เคยมีมากับลดน้อยลงไปเรื่อยๆ ความเจนจัดที่อีกคนมีกำลังทำให้ร่างบางค่อยๆลดมือลงอย่างช้าๆ โดยที่ตัวเองไม่รู้เลยว่าตอนนี้ชุดที่เปียกน้ำกำลังถูกถอดออกอย่างช้าๆ

                “อื้อ….” เสียงร้องครางดังออกมาเมื่อหน้าอกอวบอิ่มกำลังถูกบีบเคล้นโดยที่ริมฝีปากยังอยู่ที่เดิม อาการบิดตัวด้วยความเสียวซ่านทำให้ร่างสูงพอใจไม่น้อยเลยทีเดียว ความหอมหวานจากริมฝีปากทำให้ไม่อยากผละเลยแม้แต่น้อย แต่น้ำที่มีมากไปกำลังทำให้เป็นอุปสรรค มือเรียวละออกจากยอดอกก่อนจะเปิดน้ำทิ้งให้เหลือครึ่งอ่างโดยที่ริมฝีปากไม่ละออกจากความหอมหวาน

 

                “ปล่อย….อื้อ…” น้ำที่ถูกปล่อยออกไปทำให้ร่างบางได้สติอีกครั้งและพยายามจะผลักร่างตรงหน้าให้ออกไปแต่ดูเหมือนอีกคนจะรู้ทัน ทำให้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำให้คนเจนจัดหลุดออกจากตัวเอง เรียวขาที่พยายามเบียดชิดกลับถูกคนที่อยู่ด้านบนใช้ขาของตัวเองแทรกเข้ามาอย่างช้าๆ

                “อ๊ะ…..” ยอดอกที่ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากและลิ้นเล็กๆที่ไล้วนไปมาทำให้ร่างบางต้องเหนี่ยวลำคอคนที่อยู่ด้านบนเอาไว้แน่น ทั้งๆที่พยายามจะใช้แรงทั้งหมดผลักคนๆนี้ออกไป แต่ทำไมเธอถึงไม่มีแรงแม้แต่น้อย มีแต่ความทรมานที่เกิดขึ้นกับร่างกายที่ดูเหมือนจะทำให้เธอหมดแรงลงอย่างช้าๆ

                เรียวนิ้วที่กำลังแตะไปยังจุดอ่อนไหวที่อยู่ด้านล่างทำให้คนที่อยู่ด้านล่างที่กำลังทรมานคว้าอีกคนเอาไว้ ยูริรู้สึกแสบบริเวณหัวไหลเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ว่าเล็บของคนที่กำลังบิดตัวด้วยความทรมานที่ตัวเองเป็นคนก่อข่วนเข้าให้ ไม่เคยมาก่อนซินะ ถึงดูบริสุทธิ์มากขนาดนี้

                น้ำที่เหลืออยู่ครึ่งอ่างไม่ได้ทำให้เป็นอุปสรรคในการลดความทรมานที่เกิดขึ้น จุดอ่อนไหวที่เต็มไปด้วยน้ำชื้นแฉะค่อยๆถูกแทรกเข้าไปอย่างช้าๆ ร่างบางที่บิดตัวไปมาทำให้ยูริอดไม่ได้ที่จะบดเบียดกับริมฝีปากบางที่แสนหวานสำหรับตัวเองอีกครั้ง

                สิ่งแปลกใหม่ที่ถูกสอดเข้าไปยังจุดต้องห้ามทำให้ร่างบางที่ตอนนี้ไม่เหลือเรี่ยวแรงร้องครางออกมาอย่างอดกลั้นไม่ไหว ในเมื่อจุดอ่อนไหวไม่เคยโดนอะไรก้าวล้ำมาก่อนทำให้ความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นมันทรมานมากเหลือเกินสำหรับตัวเอง ยิ่งอีกคนขยับมากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้ความอึดอัดมันเพิ่มมากขึ้นจนอยากให้มันหลุดพ้นไปเร็วๆ

                “อ๊ะ….อ๊า…” เสียงร้องครางออกาอย่างสุดเสียงพร้อมกับร่างที่ค่อยๆฟุบลงที่หัวไหล่ทำให้ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆถอนนิ้วของตัวเองออกจากสิ่งอุ่นๆที่จุดอ่อนไหว ผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่มีไว้ถูกดึงลงมาห่อหุ้ม ก่อนที่จะช้อนตัวคนร่างบางเข้ามาในวงแขนและเดินออกจากห้องน้ำ

 

            “อ่ะ….” ร่างกายที่เหนื่อยอ่อนกำลังถูกลูบไล้อีกครั้งทำให้ร่างบางที่กำลังปิดตาอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ส่งเสียงประท้วงออกมาทั้งๆที่ยังไม่ลืมตาตื่น ริมฝีปากร้อนๆที่กำลังแตะลงบนร่างกายทำให้ต้องบิดตัวหนีด้วยความรำคาญ แต่ดูเหมือนยิ่งหนีก็ยิ่งทำให้คนที่อยู่ด้านบนจะได้ใจ

               กลิ่นหอมอ่อนๆจากคนที่กำลังปิดตาด้วยความเหนื่อยอ่อนทำให้ร่างสูงของยูริอดใจไม่ไหวต้องสัมผัสมันอีกครั้ง เสียงที่ติดจะรำคาญและการขยับหนีทำให้คนที่รุกไล่อดที่จะหัวเราะในลำคอไม่ได้ ทุกอย่างที่อยู่บนตัวผู้หญิงผมบรอนส์คนนี้กำลังทำให้เธอไม่เคยรู้สึกเหมือนกับใคร กลิ่นเหมือนเกสรดอกไม้ทำให้มันอดใจไม่ไหวที่จะแตะสัมผัสลงทุกส่วนของร่างกาย จากปลายผมลงไปยังด้านล่างที่หอมหวานอย่างช้าๆ

                “อื้อ….” ตาที่ปิดสนิทค่อยๆลืมขึ้นมาอย่างช้าๆเมื่อรู้สึกถึงความทรมานของตัวเองอีกครั้ง แต่ต้องตกใจเมื่อคนที่ทำให้เธอกลัวกำลังทำอะไรบางอย่างกับสิ่งต้องห้ามของตัวเอง ความคิดทั้งหมดกับมาเข้าที่อีกครั้งเมื่อนึกย้อนไปยังกิจกรรมในห้องน้ำที่ทำให้เธอแทบอยากร้องกรี๊ด คนๆนี้พรากความบริสุทธิ์ที่เธอหวงแหน

                “ปล่อย!.....” เสียงกรีดร้องทำให้ร่างสูงที่กำลังตวัดเลียเกสรดอกไม้ต้องเงยหน้าขึ้น แต่ก็ต้องพบร่างบางที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียง สงสัยคงจะกลัวหรือหมดแรงกันแน่ที่ทำให้สลบไปแบบนี้ ยูริช้อนตัวร่างบางขึ้นเพื่อจัดท่าทางให้นอนบนหมอนได้สบายๆ

       “ฉันชักจะชอบเธอซะแล้วซิเจสสิก้า…..” ริมฝีปากคนพูดค่อยๆแตะลงมายังตามร่างกายคนที่นอนสลบไสลด้วยความอ่อนโยน กลิ่นหอมเหมือนเกสรดอกไม้กำลังทำให้ ควอน ยูริ ทรมานเหลือเกิน แต่ก็ไม่เคยที่จะมีอะไรกับคนที่ไม่มีทางสู้หรือสมยอมแบบนี้หรอกนะ ร่างสูงค่อยๆผละออกจากร่างกายและกลิ่นหอมที่ยั่วยวนอย่างช้าๆก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้องน้ำทั้งๆที่เพิ่งออกมาเพื่อลดอุณหภูมิในร่างกายที่กำลังไม่คงที่อีกครั้ง

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++